فضيحت كنندهء اهل نفاق چهارم نخزيه يعنى رسوا كننده ايشان پنجم مقشقشه يعنى پاك كننده از نفاق ششم سورة العذاب زيرا كه در آن بحث ميفرمايد از كفر و نفاق و آن مستلزم عذابست و عاصم از زر بن حبيش روايت كرده كه حذيفه گفته كه تمسونها سورة التوبة و هى سورة العذاب يعنى اين سوره را سورهء توبه نام كرده‌اند و حال آنكه سورهء عذابست هفتم مبعثره يعنى ويران كننده و زير و زبر سازندهء منافقان و كافران و يا ظاهر سازندهء اسرار ايشان هشتم مشرده يعنى راننده ايشان نهم مبشره يعنى برانگيزاننده حال ايشان دهم حافره يعنى بكوفربرنده و پست و زبونكننده ايشان يازدهم منكله يعنى عقوبتكننده ايشان با قبح وجوه دوازدهم مدمدمه يعنى هلاك سازنده ايشان سيزدهم منفره يعنى رمانيده ايشان چهاردهم بحث و بحوث يعنى بحث كننده از احوال ايشان ابى بن كعب از سيد عالم صلَّى اللَّه عليه و آله روايت كرده كه هر كه سورة الانفال و سورة البراءة قرائت كند من شفيع او باشم و ثعلبى از عايشه نقل كرده كه حضرت رسالت صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود كه قرآن بر من نازل نشد مگر آيه آيه و حرف حرف مگر سوره برائة و قُلْ هُوَ اللَّه أَحَدٌ كه بيكبار بر من نازل شدند و در حين نزول هفتاد هزار صف ملائكه با آن بودند و هر يك به من ميگفتند كه يا محمد استوص بنسبه اللَّه خيرا و از ابى عبد اللَّه روايت است كه انفال و برائة يك سوره است و اين از سعيد بن مسيب نيز نقلست و بدانكه علما را در علت ترك تسميه در اول اين سوره چند قولست يكى آنكه انفال در ذكر عهود است و برائة در رفع عهود پس هر دو بمنزله سوره واحده باشند و اين قول از ابى بن كعب ماثور است دويم آنكه بسم اللَّه از براى امان و رحمت است و برائة براى رفع امان و سل سيف پس بسمله را به آن مناسبتى نباشد و اين مرويست از على بن ابى طالب ع و سفيان بن عيينه و مختار مبرد سيم از ابن عباس روايت است كه من از عثمان بن عفان پرسيدم كه سورة الانفال از مثانيست و سورة برائة از مائين چرا جمع كردى ميان آنها و ببسمله فصل نكردى و نيز برائة از سبع طوالست چرا سورة الانفال در ميان در آوردى گفت چون آيتى چند آمدى و رسول صلَّى اللَّه عليه و آله كاتب را گفتى كه اين آيه در فلان سوره بنويس و اين را در فلان و سورة الانفال و سورة التوبة هر دو در مدينه نازل شدند و هر دو در ذكر عهد بود مرا مشتبه شد و چيزى كه دلالت كند بر آنكه آخر انفال و اول توبه كدام است نيافتم و نيز حضرت تا زمان وفات املاء تسميه نفرمود در ما بين انفال و توبه تا آن را بنويسم و گويند چون اختلاف كردند اصحاب در آن كه برائة و انفال سورهء واحده‌اند كه هفتم سبع طوال باشد و يا دو سوره‌اند از اين جهت ترك تسميه كردند و بينهما فرجه گذاشتند و هر دو سوره را قرينتين گفتند و بدانكه چون حقتعالى ختم سورة الانفال كرد بايجاب برائة از كفار افتتاح اين سوره فرمود به آنكه حق تعالى و رسول او برى و بيزارند از مشركان و